تجوید و الفباى عربى

معناى تجوید
تـجـویـد در لغـت ، مـتـرادف بـا كلمه (تحسین ) به معناى (نیكو گردانیدن ) است و در اصطلاح ، عبارت است از قواعد و دستورهاى صحیح اداء كردن حروف از نظر مخارج ، صفات و احكام آن .
فایده تجوید
بـا رعـایت قواعد تجوید، قرآن همان گونه كه در آغاز اسلام خوانده و شنیده مى شد، قرائت مى گـردد و در نـتـیـجـه ، قرآن از تغییر و تحریف ، محفوظ مانده ، آهنگ زیبا و دلنشین آن نیز از بین نمى رود.
الفباى عربى
هر حرفى داراى شكل ، اسم و تلفّظى خاص مى باشد.
در كـتـاب روخـوانى قرآن با شكلها و اسمهاى حروف آشنا شدید. در این كتاب به یارى خداوند رحـمـان ، بـا نـحـوه تـلفـّظ حـروف عـربـى آشـنـا خـواهـیـد شـد. قبل از توضیح آنها به بررسى چند مطلب كه بى ارتباط با شكلها و اسمهاى حروف نیست مى پردازیم :
اقسام الف
الف در زبان عرب بر دو قسم است : 1 ـ الف حركت ناپذیر 2 ـ الف حركت پذیر
1 ـ الف حركت ناپذیر: بعد از حرف مفتوح قرار مى گیرد و باعث مى شود كه مدّ و كشش صداى فتحه آن حرف ، دو برابر شود از این رو، به آن (الف مدّى ) مى گویند، مانند:
كَانَ ـ دَعَا ـ عَلاَ مَاتٍ
2 ـ الف حـركـت پـذیـر: هـمـان هـمـزه (ء) اسـت كـه در مـورد چگونگى كتابت آن به كتاب (آموزش روخوانى قرآن كریم ) سطح 2، ص 33 ـ 34 مراجعه شود.
اعداد الفباى عربى
برخى تعداد الفباى عربى را 28 حرف و بعضى دیگر 29 حرف مى دانند.
اخـتـلاف بـر سـر (الف مـدّى ) اسـت . عـدّه اى آن را یـك حـرف مستقل مى دانند و بعضى دیگر بر این عقیده اند كه (الف مدّى ) تنها یك صداى كشیده مانند (واو و یاء مدّى ) مى باشد و حرف مستقلى به حساب نمى آید.
همزه وصل و همزه قطع
تـلفـّظ كـلمـاتـى كـه ابـتـداى آنها ساكن باشد مشكل و یا غیر ممكن است . براى سهولت و امكان پـذیـر شـدن تـلفـّظ چـنـیـن كـلمـاتـى از الفـى بـه نـام (هـمـزه وصل )⁽¹⁶⁾ كمك گرفته مى شود.
همزه وصل در ابتداى كلمه ، خوانده مى شود ولى در وسط كلام ، خوانده نمى شود، مانند:
اُدْخُلُوا ـ یا قَوْمِ ادْخُلُوا
در مـقـابـل هـمـزه وصـل ، همزه دیگرى است به نام همزه قطع كه در ابتدا و وسط كلام خوانده مى شود⁽¹⁷⁾، مانند:
اَرْسَلْنا ـ لَقَدْ اَرْسَلْنا
چگونگى خواندن همزه وصل در ابتداى كلمه ها
همزه وصل در آغاز فعل و اسم و حرف مى آید.
در حروف : همزه (ال ) تعریف همیشه مفتوح مى باشد، مانند:
الشَّمْس ، الْقَمَر كه خوانده مى شوند: اَلشَّمْس ، اَلْقَمَر
در اسمها: همیشه مكسور مى باشد، مانند:
ابْن ، اسْم كه خوانده مى شوند: اِبْن ، اِسْم
در افـعـال : بـا تـوجـّه به دوّمین حرف بعد از همزه ، اگر مفتوح یا مكسور بود با كسره و اگر مضموم بود با ضمّه خوانده مى شود، مانند:
افْتَحْ، اضْرِبْ، انْصُرْ كه خوانده مى شوند: اِفْتَحْ، اِضْرِبْ، اُنْصُرْ
چگونگى علامت گذارى همزه قطع و وصل در قرآنها
در بـعـضـى از قـرآنها براى راهنمایى قارى ، روى الف همزه قطع ، همزه (اء) و روى الف همزه وصل ، صاد كوچكى (ا) قرار داده اند؛ مانند
(اءَتَى اءَمْرُ اللّهِ)
در بـعـضـى از قـرآنـهـاى دیـگـر الف هـمـزه قـطـع را بـا حـركـت و عـلامـت مـربوطه و الف همزه وصل را بدون علامت نوشته اند، مانند:
(اَتى اَمْرُ اللّهِ)
O تـمـریـن : كـلمـه هـایـى را كـه داراى هـمـزه وصـل اسـت ، یـك بـار بـا كـلمـه قبل و بار دیگر بطور جداگانه بخوانید.
وَاسـْتـَكـْبـَرَ ـ وَالْقـَمـَرِ ـ فـَاسـْتَشْهِدُوا ـ هُوَالْهُدى ـ فَارْزُقُوهُمْ ـ وَاتَّقُوهُ ـ وَابْتَلُوا الْیَتامى ـ فـَاسـْتـَفـْتـِهـِمْ ـ فـَقـَدِ افـْتَرى ـ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا ـ قیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ ـ وَ لا تُخْسِرُوا الْمیزانَ ـ وَاكْسُوهُمْ ـ اَرَدْتُمُ اسْتِبْدالَ ـ وَاخْشَوْنِ ـ مِنَ الْكِتابِ

وبلاگ فرهنگی مذهبی موعود كاشمر

انجمن قاریان قرآن جوانان مهدیه صاحب الزمان(عج) کاشمر ثبت 209200164

http://mouoodkashmar.blogfa.com

+ نوشته شده در جمعه سی و یکم شهریور ۱۳۹۱ساعت 10:42 توسط حاج رحیم شریفی |